عزیزم برو می خوام تنها باشم بودنت برای من دردسره
میدونم تو هم ازم خسته شدی اگه ما باهم نباشیم بهتره

دیگه حرفی نداریم تا بزنیم همه راه ها واسه ما بسته شده
دیگه بسه این قسمهای دروغ که دلم از عاشقی خسته شده

همه قصه هارو گفتیم واسه هم واسه این ترانه هر سازی زدیم
یه روزی راهی آشتی می شدیم یه روزی تو خط لجبازی زدیم

هر دومون بازیچه غرورو شک فکر می کردیم همه چی رو بلدیم
بودن ما حکم عادت شده بود نمی دیدیم که چقدر با هم بدیم

عزیزم برو می خوام تنها باشم بودنت برای من دردسره
ديگه ترسي از جدايي ندارم رفتن و موندن تو برابره

نه، من هرگز نمي نالم.

قرن ها ناليدن بس است.

مي خواهم فرياد كنم.

اگر نتوانستم، سكوت مي كنم.

و به تکرار عشق

باز آمدم را بهانه کردیم

تا یادگار همیشه بودن را

به یک جمله

جاویدان سازیم

و در جاویدان جاودانگی

کودک آینده را

به خاطرات پیوند دهیم

و گوییم

ما نیز

          روزگاری...

چون گرفتاریم

 به خدا نمی رسیم

ولی حالا می دونم

چون به خدا نمی رسیم

 گرفتاریم

زنی از خانه بیرون آمد و سه پیرمردرا با ریش های بلند جلوی در دید.
به آنها گفت:" من شما را نمی شناسم ولی فکر می کنم گرسنه باشید، بفرمایید داخل تا چیزی برای خوردن به شما بدهم."
انها پرسیدند:"آیا شوهرتان خانه است؟"
زن گفت:"نه، او به دنبال کاری بیرون از خانه رفته."
آنها گفتند:"پس ما نمی توانیموارد شویم."
عصر وقتی شوهر به خانه برگشت، زن ماجرا را برای او تعریف کرد.
شوهرش به او گفت:"برو وآنهابگو شوهرم آمده، بفرمایید داخل."
زن بیرون رفت و آنها را به خانه دعوت کرد. آنها گفتند:"ما با هم داخل خانه نمی شویم."
زن با تعجب پرسید:"چرا!؟"یکی از پیرمرد ها به دیگری اشاره کرد و گفت:" نام او ثروت است."و به پیرمرد دیگر اشاره کرد و گفت:" نام او موفقیت است. و نام من عشق است، حالا انتخاب کنید که کدام یک از ما وارد خانه شما شویم."
زن پیش شوهرش برگشت و ماجرا را تعریف کرد. شوهر گفت:"چه خوب،ثروت را دعوت می کنیم تا خانه مان پر از ثروت شود!"ولی همسرش مخالفت کرد و گفت:" چرا موفقیت را دعوت نکنیم؟ "
عروس خانه که سخنان آنها را می شنید، پیشنهاد کرد:" بگذاریدعشق را دعوت کنیم تا خانه پر از عشق و محبت شود."
مرد و زن  هر دو موافقت کردند. زن بیرون رفت و گفت:"کدام یک از شما عشق است؟ او مهمان ماست."
عشق بلند شد و ثروت و موفقیت هم بلند شدند و دنبال او راه افتادند. زن با تعجب پرسید:"شما دیگر چرا می آیید؟"
پیرمرد ها با هم گفتند:" اگر شما ثروت یا موفقیت را دعوت می کردید بقیه نمی آمدند ولی هرجا که عشق است ثروت و موفقیت هم هست!"

زندگي پر از فرصت هاي دست يافتنيه مرد جواني در آرزوي ازدواج با دختر زيباروي کشاورزي بود.

به نزد کشاورز رفت تا از او اجازه بگيره. کشاورز براندازش کرد و گفت: پسر جان، برو در آن قطعه

زمين بايست. من سه گاو نر رو يک به يک آزاد ميکنم، اگر تونستي دم هر کدوم از اين سه گاو رو

بگيري، ميتوني با دخترم ازدواج کني. مرد جوان در مرتع، به انتظار اولين گاو ايستاد. در طويله باز

شد و بزرگترين و خشمگين‌ترين گاوي که تو عمرش ديده بود به بيرون دويد. فکر کرد يکي از

گاوهاي بعدي، گزينه ي بهتري باشه، پس به کناري دويد و گذاشت گاو از مرتع بگذره و از در

پشتي خارج بشه. دوباره در طويله باز شد. باورنکردني بود! در تمام عمرش چيزي به اين بزرگي و

درندگي نديده بود. با سُم به زمين ميکوبيد، خرخر ميکرد و وقتي او رو ديد، آب دهانش جاري شد.

گاو بعدي هر چيزي هم که باشه، بايد از اين بهتر باشه. به سمتِ حصارها دويد و گذاشت گاو از

مرتع عبور کنه و از در پشتي خارج بشه. براي بار سوم در طويله بار شد. لبخند بر لبان مرد جوان

ظاهر شد. اين ضعيف ترين، کوچک ترين و لاغرترين گاوي بود که تو عمرش ديده بود. در جاي

مناسب قرار گرفت و درست به موقع بر روي گاو پريد. دستش رو دراز کرد... اما گاو دم نداشت!..

زندگي پر از فرصت هاي دست يافتنيه. بهره گيري از بعضي هاش ساده ست، بعضي هاش

مشکل. اما زماني که بهشون اجازه ميديم رد بشن و بگذرن (معمولاً در اميد فرصت هاي بهتر در

آينده)، اين موقعيت ها شايد ديگه موجود نباشن. براي همين، هميشه شانس هایت رو درياب!

مطمئنم شما داستان کاسه چوبی را هرگز فراموش نخواهید کرد.

پیرمردی فرتوت و از کار افتاده از روی ناچاری برای ادامه زندگی به خانه پسر ، عروس و تنها نوه چهار ساله اش رفت. دست های پیرمرد لرزش داشت، سوی چشم هایش کم شده بود و به سختی قدم برمی داشت. تمام اعضای خانواده در کنار یکدیگر دور میز غذا می خوردند. اما دست های لرزان پیرمرد و کم سویی چشم هایش غذا خوردن را دشوار می کرد. غذا از قاشقش بر زمین می ریخت. وقتی لیوان در دست می گرفت نوشیدنی روی رومیزی پاشیده می شد و زن و مرد از این وضعیت عصبی می شدند. روزی پسر گفت : " باید برای پدر فکری بکنیم. من دیگر از این وضعیت خسته شده ام."

به این ترتیب، آن ها تصمیم گرفتند میز کوچکی در کنجی از خانه را به پدر اختصاص بدهند تا اعضای خانواده دور میز به راحتی غذای شان را میل کنند. از آن جایی که پدربزرگ یکی دو ظرف را شکسته بود غذای او را در یک کاسه چوبی می ریختند. گاهی اوقات که به پدر بزرگ نگاه می کردند قطره اشکی در چشم او، که در تنهایی خودش در آن گوشه نشسته بود، می دیدند. با این حال، آن ها به جز اخطارهای تند هنگام ریختن غذا یا افتادن قاشق، صحبت دیگری با او نمی کردند. پسر 4 ساله همه این ها را در سکوت نظاره می کرد. یک شب پیش از غذا پدر متوجه شد که پسرش با تکه های چوب روی زمین بازی می کند.او با مهربانی تمام پرسید: " پسرم چی درست می کنی؟ " پسرک با مهربانی پاسخ داد: " دارم کاسه چوبی برای شما و مامان درست می کنم تا وقتی بزرگ شدم در آن غذا بخورید. " سپس لبخندی زد و کارش را از سر گرفت. جمله ای که از دهان کودک خارج شد چنان آن ها را در خود فرو برد که دیگر قادر نبودند کلمه ای بر زبان بیاورند. ناگهان اشک های شان جاری شد. نیازی به سخن گفتن نبود، هر دو می دانستند چه باید بکنند. آن شب، مرد دست پدرش را گرفت و به آرامی او را سرمیز خانوادگی برگرداند. او باقی مانده روزهای عمرش را در کنار خانواده غذا میل کرد. زن و شوهر دیگر به غذاهای ریخته، بشقاب شکسته و کثیف شدن رومیزی اهمیتی نمی دادند.

و من یاد گرفتم وقتی دردی دارم، تنها نیستم.

یاد گرفتم که هر روز باید به کسی سر بزنم. مردم دیدار و تماس را حس می کنند، گرمای دست ها، آغوش پر مهر و حتی یک دست دوستانه را که بر پشت شان کشیده شود، درک می کنند. و آموختم که هنوز باید چیزهای زیادی بیاموزم.

نمیخواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت

ولی بسیار مشتاقم که از خاک گلویم سوتکی سازد

گلویم سوتکی باشد بدست کودکی گستاخ و بازیگوش

و او یکریز و پی در پی دم گرم خویش را در گلویم سخت بفشارد

و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد

بدین سان بشکند دایم سکوت مرگبارم را .